ملا عبد الوهّاب 226 [ رضوان ] « 1 » اصلش از قريهء ورنوسفادران ماربين اصفهان است و اكنون ساكن محال جوشقان . از زهّاد جهان و عبّاد زمان است . در علوم رسميّه ، خاصّه فقه و حديث ، ربطى وافى دارد . به‌جز طريق شريعت مطهّره نمىسپارد . در دربار خداوندگار شرايع‌مدار اسلاميان پناه - روح من يروح فداه - كمال اعتبارش ، حاصل است « 2 » و مدايحش ، بيرون از حساب . شايد تاكنون دو هزار بيت در مدايح آن جناب مستطاب ، موزون نموده باشد . ولى در شاعرى ، طرز خاصّى اختيار كرده كه مشابهتى به‌طور شعراى اين زمان ندارد . اغلب اقتباس از آيات كلام « 3 » مجيد الهى و اخبار خاندان طاهرهء جناب ختمى پناهى كند . دو قصيدهء طولانى در توصيف و تاريخ مسجد مقدّس گفته . قصيده نخستين كه از زبان مسجد گفته ، از ساير اشعارش ، امتيازى داشت . قدرى از آن انتخاب و ثبت شد . « 4 » قصيده منم كه كرسى افلاك ، زير پاى من است * چو مهر و ماه ، بسى خشت در بناى من است منم كه همچو به گردون ، ثوابت و سيّار * به شب‌چراغ ، به هر صفّهء صفاى من است سپهر ، كاسهء خورشيد و مه گرفته به دست * به صبح و شام ، گداى درِ سراى من است

--> ( 1 ) - ( اضافى دارد . ) ( 2 ) - ( اضافى دارد : و به جمع موثّقين آن حضرت ، متواصل . اقدم مدحت‌سرايان آن جناب است . ) ( 3 ) - ( ندارد ) ( 4 ) - و در اين سفينه نگاشت .